Het is een dag als alle anderen. Of in elk geval een maandag als alle andere maandagen. Vanmorgen bleek het weer later te zijn dan op tijd. Ik sta in dat soort gevallen toch maar op, want ik ben min of meer wakker. Dat laatste komt door mijn wekker. Het ding staat vlak bij mijn hoofd en jengelt verschrikkelijk hard. Ik weet dat dat de bedoeling van het ding is maar dat maakt het niet minder irritant. Ik weet niet meer precies wat ik gisteravond heb gedaan, er werd bier geschonken en een oude bekende was er na een lange afwezigheid weer eens. Meer reden voor meer drank dus. Mijn studententijd is al lang afgelopen en mijn alcoholconsumptie is door mijn geregelde leven beperkt tot de avonden. En nu zit ik achter mijn bureau. Het is negen uur, mijn maag borrelt om onbepaalde reden en ik moet naar de ochtendmeeting. Ik kom uit de hel die opstaan heet en ga regelrecht naar de volgende, de ramp die teammeeting heet.
